دریغ است ایران که ویران شود…

“دریغ است ایران که ویران شود” این مصرع از شاعر و حکیم ایرانی ابوالقاسم فردوسی‌ست که اتفاقاً نام کتابی‌ست که پروفسور رفیع‌پور آن را نگاشته است. موضوع مهمی که ایشان در این کتاب تبیین می‌کنند، تلاش سیستماتیک کشورهای استعمارگر غربی برای ایجاد و اعمال تکنولوژی استعمار فرهنگی بر روی کشورهای جهان سوم و مردم آن‌هاست تا از این طریق همچنان منابع و مصالح آن کشورها را در مسیر منافع خود و کشورهای خود به کار گیرند.

پیش از این جلال آل احمد آن را “استحمار” نامیده بود. و برای آن‌که با مکانیزم این تکنولوژی بیش‌تر آشنا شویم شاید بهتر باشد با مفهوم تله‌ی ایدئولوژیک که آقای لویی آلتوسر آن را مطرح ساخته است ماجرا را توضیح دهیم. تله‌ی ایدئولوژیک شرایطی‌ست که افراد طی آن گمان می‌کنند با اراده و فردیت خود فکر می‌کنند و تصمیم می‌گیرند و یا با تصمیم‌هایی که خود می‌گیرند دست به کنش می‌زنند، اما در واقعیت هیچ نقشی در این تصمیمات ندارند و ایدئولوژی از طریق مخاطب قراردادن آن‌ها، در واقع آراء و اندیشه‌ها و انگیزه‌ها و کنش‌های آن‌ها را هدایت می‌کند.

به تعبیر فوکو، تعاملات دانش و قدرت با فنی‌گرایی روز‌افزون، منجر به شکل‌گیری نوعی از تکنولوژی انظباطی شده است که ماهیت درونی یافته و افراد را به موجودات فاقد جهان و فاقد فردیتی تبدیل ساخته که مطابق با خواست جریان‌های قدرت عمل می‌کنند.

در تهاجم وحشیانه و جنگ تحمیلی اخیر که رژیم خونخوار و سفاک صهیونیستی بر علیه میهن ما ایران آغاز کرده نیز، مهم‌ترین سلاح دشمن و مهم‌ترین ابزار تکنولوژیکی دشمن برای تسلیم ایران و ایرانی، همین تکنولوژی استحمار بوده است. در قیاس با سایر ترفندهای شیطانی دشمن از حمله کوادکوپتری گرفته تا ترورهای وحشیانه، از حملات پهبادی تا حمله با موشک‌هایی که از جنگنده پرتاب می‌شوند، تکنولوژی استحمار بزرگ‌ترین و مخرب‌ترین سلاح دشمن بوده است.

فرآیند استحمار و استیضاح سوژه‌ی ایرانی، به وسیله‌ی کانال‌های اینترنشنال و حساب‌های کاربری متعدد در بسترهای شبکه‌های اجتماعی، آن‌چنان جلو رفته که تقریباً محاسبات دشمنان ایران را به هم ریخته بود. کنش مردم ایران در برابر این تکنولوژی استعماری مدرن، پس از تجاوز اخیر رژیم صهیونیستی به‌طور کلی و در مجموع در مسیر خنثی‌سازی قرار گرفت و مهم‌ترین امید دشمنان ایران را بر باد داد. اندیشمندان علوم اجتماعی یکی از کارکردهای جنگ‌ را تقویت انسجام و همبستگی ملی عنوان کرده‌اند. اما در کنار آن به واسطه‌ی ماهیت هتروتوپیاییِ جنگ‌ها باید اذعان نمود که این شرایط به باطل کردنِ سِحر و جادوی تکنولوژی مخوفِ استعمار نیز کمک نمود. و سوژه‌ی ایرانی را از مسخ خارج ساخت. او را در مقابل حقیقتِ عریان غرب و کشورهای استعمارگر قرار داد و بوی دود و باروت و خون را به مشامش رساند و از خوابِ ناآگاهانه‌ای که در آن بود بیدار ساخت.

دست تک تک سربازان میهن را می‌بوسیم، و آماده‌ی هر گونه فداکاری در مسیر دفاع از میهن‌مان هستیم. پاینده ایران و ایرانی.

به قلم سید معین موسوی سرشت